Πολιτιστικό Στέκι

Το μελωδικό τραγούδι «Καπετάν Αντρέα Ζέπο» που αναφέρεται στην καθημερινότητα των ψαράδων στη θάλασσα, γράφτηκε το 1946 από τον Γιάννη Παπαϊωάννου για τον φίλο του και φημισμένο ψαρά του Πειραιά, Αντρέα Ζέππο.

«Μέσ’ απ’ το τσούρμο του
βγαίνουν ιππότες
έξ’ είν’ απ’ την Κούλουρη
κι έξ’ Αϊβαλιώτες»

Ο Ζέππος, ήταν πρόσφυγας από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και γεννήθηκε το 1914 στον Πειραιά. Ορφανός από πατέρα ξεκίνησε να εργάζεται από μικρή ηλικία για να συντηρήσει την οικογένειά του. Ακολούθησε το οικογενειακό επάγγελμα και έγινε ψαράς. Στην αντίσταση πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο και όταν επέστρεψε αγόρασε το δικό του καΐκι, στο οποίο έδωσε το όνομα του πατέρα του, «Άγιος Ευστράτιος«.

«Όλοι καλάρουνε
μα δε πιάνουν ψάρια
καλάρ’ ο Ζέπος
και πιάνει καλαμάρια»

Στη διάρκεια της κατοχής ξεκίνησε η πιο κερδοφόρα περίοδος για τον Ζέππο. Έπιανε μεγάλες ψαριές και είχε στη δούλεψη του πολλούς Πειραιώτες.
Όμως, οι δυσκολίες και η πείνα των συμπολιτών του δεν τον άφηναν ασυγκίνητο. Τις μισές από τις ψαριές που έβγαζε, δεν τις πουλούσε, αλλά τις μοίραζε μαζί με τη γυναίκα του, την Κατίνα, στους άπορους του Πειραιά. Εκτός από καλόκαρδος και φιλάνθρωπος, ο Ζέππος είχε δύο αδυναμίες που του στοίχισαν τη ζωή. Το ποτό και το ξενύχτι. Όλοι οι μεγάλοι τραγουδιστές γνώριζαν τον περίφημο ψαρά του Πειραιά. Κάθε βράδυ τους επισκεπτόταν στα μπουζούκια και χαλούσε το μεροκάματο του για πάρτη τους.

Ωστόσο, οι καλές εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτί και ακολούθησαν δύσκολα χρόνια. Αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες, οι οποίες τον εξώθησαν στη φτώχεια. Ένα δάνειο στο οποίο είχε μπει εγγυητής και δεν ξεπληρώθηκε, ήταν η αιτία να του κατάσχουν το αγαπημένο του καΐκι και βασικό εργαλείο της δουλειάς του. Το τραγούδι ερμήνευσε πρώτη φορά ο Οδυσσέας Μοσχονάς, ακολούθησαν η Σωτηρία Μπέλλου και μεγάλοι ερμηνευτές του ελληνικού πενταγράμμου. Ο Γιάννης Παπαϊωάννου το εμπνεύστηκε όταν εργαζόταν στον «Άγιο Ευστράτιο», στο καΐκι του Αντρέα Ζέππου. Στις 7 Ιουνίου 1969 ο αγαπημένος ψαράς του ρεμπέτικου τραγουδιού πέθανε από κίρρωση του ήπατος σε ηλικία 55 ετών και προς τιμήν του ο Ηλίας Λυμπερόπουλος έγραψε μετά το θάνατο του το τραγούδι «Ο Ζέππος εκουράστηκε».

Αντλήθηκαν πληροφορίες από το βιβλίο «Μια ιστορία..ένα τραγούδι» του Ηρακλή Ευστρατιάδη. Εκδόσεις Μ.Τούμπης












ΠΗΓΗ

Για πρώτη φορά δόθηκαν στη δημοσιότητα επιστολές προς τον εαυτό του για την αυθεντικότητα, την προσωπική ανάπτυξη, αλλά και το μέτρο της επιτυχίας.

Παρότι ο Μπρους Λι (27 Νοεμβρίου 1940 – 20 Ιουλίου 1973) είναι ευρύτερα γνωστός για...

Γνωρίζουν μια σπάνια γλώσσα που κινδυνεύει να ξεχαστεί αλλά δεν τη μιλούν επειδή δε συμπαθεί ο ένας τον άλλον. Η διάλεκτος Αγιαπανέκο στο...

Σε δίκη παραπέμπεται ο Τζιμ Κάρεϊ για τον θάνατο της συντρόφου του, Cathriona White, καθώς το δικαστήριο αρνήθηκε να απορρίψει τις δύο μηνυτήριες αναφορές εναντίον του ηθοποιού για φόνο εξ' αμελείας. 

Η Cathriona White, μακιγιέζ από την Ιρλανδία, βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Λος Άντζελες τον Σεπτέμβριο του 2015. Σύμφωνα με την νεκροψία, η 30χρονη πέθανε από...

της Αργυρώς Μπρατσιώτη

Δήμητρα Αγγελοπούλου

Συμπληρώνονται φέτος 150 χρόνια από την πρεμιέρα του βαλς των βαλς. Το σήμα-κατατεθέν του Γιόχαν Στράους υιού (1825-1899) κι ένα από τα δημοφιλέστερα κομμάτια της κλασσικής μουσικής.

Το έργο, ο πλήρης τίτλος του οποίου είναι «Στον όμορφο γαλάζιο Δούναβη» (An der schönen blauen Donau), γράφτηκε το φθινόπωρο του 1866 από τον αυστριακό συνθέτη Γιόχαν Στράους υιό, που πήρε το προσωνύμιο Βασιλιάς των Βαλς.

Ήταν παραγγελία του διευθυντή της Ανδρικής Χορωδίας της Βιέννης, Γιόχαν Χέρμπεκ (1831-1877), που ήθελε ένα νέο έργο, γεμάτο ζωντάνια, για να το παρουσιάσει στις καρναβαλικές εκδηλώσεις της πρωτεύουσας των Αψβούργων, με σκοπό να αναστρέψει το βαρύ κλίμα που επικρατούσε στη Βιέννη από την ήττα του αυστριακού στρατού στον «Πόλεμο των επτά εβδομάδων» με την Πρωσία.

Ο Στράους συνέθεσε τη μουσική και την αφιέρωσε στον ελληνικής καταγωγής μαικήνα των τεχνών και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Χορωδίας, Νικόλαο Δούμπα (1830-1900). Τον τίτλο εμπνεύστηκε από ένα στίχο του ούγγρου ποιητή Καρλ Μπεκ (1817-1879) για τον «Δούναβη, τον όμορφο γαλάζιο Δούναβη», που διέσχιζε τη γενέτειρά του Μπάγια και όχι τη Βιέννη.

Τους στίχους έγραψε ο αστυνομικός και μέλος της χορωδίας Γιόζεφ Βάιλ. Θεωρήθηκαν ότι δεν ταίριαζαν με την ποιότητα της μουσικής του Στράους και αντικαταστάθηκαν με νέους, που έγραψε το 1890 ο αυστριακός δικηγόρος και συνθέτης Φραντς φον Γκέρνερτ (1821-1900).

Η πρεμιέρα του Γαλάζιου Δούναβη δόθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1867, σε συναυλία της Ανδρικής Χορωδίας της Βιέννης στην αίθουσα Ντιάνα της Βιέννης. Δεν είχε μεγάλη απήχηση, γεγονός που στενοχώρησε τον Στράους. «Ο διάβολος μου πήρε το βαλς, θα ήθελα να γνώριζε επιτυχία» φέρεται να δήλωσε. Λέγεται ότι από τα νεύρα του έσκισε τις παρτιτούρες και χρειάστηκε να τις ξαναγράψει από μνήμης μετά την επιτυχία του έργου.

Η επιθυμία του εκπληρώθηκε πολύ γρήγορα. Το καλοκαίρι του 1867, το έργο παρουσιάστηκε στην ορχηστρική του εκδοχή στην Παγκόσμια Εμπορική Έκθεση των Παρισίων και αμέσως γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Η ορχηστρική εκδοχή του Γαλάζιου Δούναβη είναι αυτή που επικράτησε τελικά και εκτόξευσε τη δημοτικότητα του μουσικού αυτού έργου ανά του αιώνες.

Ο Γαλάζιος Δούναβης...
• Είναι ο ανεπίσημος εθνικός ύμνος της Αυστρίας.
• Ανακρούσθηκε ως επίσημος ύμνος της Αυστρίας κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης της χώρας στις 29 Απριλίου 1945 και στα πρώτα ματς της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
• Κλείνει την καθιερωμένη Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης.
• Αποτελεί το σήμα της Αυστριακής Ραδιοφωνίας (ORF) για το διεθνές πρόγραμμά της.
• Χρησιμοποιήθηκε ως μουσική υπόκρουση στην εμβληματική ταινία επιστημονικής φαντασίας του Στάνλεϊ Κιούμπρικ 2001: Η Οδύσσεια του διαστήματος.
• Προκάλεσε τη ζήλεια του σπουδαίου γερμανού συνθέτη Γιοχάνες Μπραμς (1833-1897). Όταν η θετή κόρη του Στράους, Έλις φον Μάιστζνερ - Στράους ζήτησε από τον Μπραμς να υπογράψει πάνω στη βεντάλια της, αυτός έγραψε τις πρώτες νότες από το Γαλάζιο Δούναβη και προσέθεσε «Δυστυχώς! Όχι από τον Γιοχάνες Μπραμς».

Δήμητρα Αγγελοπούλου, Αργυρώ Μπρατσιώτη


«Θα ήθελα η ζωή μου να ήταν σαν πλουσιοπάροχο ποτάμι που κυλάει χαρμόσυνα πάνω στη γη». Έτσι ονειρεύτηκε τη ζωή του ο Ιταλός ζωγράφος και γλύπτης Αμεντέο Μοντιλιάνι, που έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα. Το «χαρμόσυνo» αρκετοί θα μπορούσαν να το αμφισβητήσουν. Ίσως ο «Μόντι», όπως ήταν το ψευδώνυμο του, για πολλούς και ιδιαίτερα της εποχής του, να ήταν...